Nehuén Pérez – Analyse

De Argentijnse verdediger Nehuén Pérez is dit seizoen uitgegroeid tot een van de betere verdedigers in de Liga NOS, en werd onlangs voor het eerst opgeroepen voor het Argentijnse nationale elftal. Wat zijn de kwaliteiten van Nehuén Pérez?

Spelersprofiel

Naam: Patricio Nehuén Pérez

Geboortedatum: 24 juni 2000

Geboorteplaats: Hurlingham, Argentinië

Lengte: 1,84 m

Sterke voet: rechts

Favoriete positie: centrale verdediger

Contract tot: 30-06-2024 (gehuurd van Atlético Madrid)

Vorige club: Argentinos Juniors

Speelstijl FC Famalicão

FC Famalicão speelt normaliter in een 4-3-3 (met een 6) formatie, wat uit balbezit vaak een 4-1-4-1 wordt. De ploeg van João Pedro Sousa past zich aan de tegenstander aan, en hanteert dus vaak een andere speelstijl. Zo spelen ze tegen mindere ploegen geduldig en op balbezit, terwijl ze tegen betere ploegen de bal aan de tegenstander laten en vrij direct spelen.

Wanneer ze tegen mindere ploegen spelen wordt er veelvuldig opgebouwd via de vleugels, om zo Fábio Martins en Rúben Lameiras of Diogo Gonçalves in een kansrijke positie te brengen. De vleugelspelers creëren veel kansen door hun individuele klasse, en door naar binnen te snijden krijgen de backs de ruimte om te overlappen.

Tegen betere ploegen laten ze de bal vaak aan de tegenstander, en spelen ze vrij compact. Echter staat de verdedigende linie wel vrij hoog, waardoor er ruimte ligt achter de verdediging van Famalicão. Dit is geen groot probleem voor Famalicão, maar dat wordt later in dit stuk nog toegelicht.

Famalicão speelt uit balbezit in een 4-1-4-1 situatie, met een vrij hoge verdedigende linie.

Speelstijl Nehuén Pérez

(alle statistieken zijn verkregen via WhoScored.com)

Passing

Nehuén Pérez verstuurde dit seizoen van alle spelers van Famalicão gemiddeld de meeste passes (gemiddeld 55,5 per wedstrijd), en is steeds nadrukkelijker aanwezig in de opbouw van Famalicão. Waar de centrale verdediger aan het begin van het seizoen nog relatief veel balverlies leed door gehaaste en onnauwkeurige lange ballen, valt hij in de laatste twee maanden op door zijn sterke inspeelpass. Hiermee slaat de Argentijn vaak het middenveld over en worden de aanvallers meteen bereikt.

Wanneer Pérez aan de bal is scant hij over de bal heen en kijkt hij waar de opties liggen. Met het afspelen van de bal wacht hij, wanneer er geen tegenstander in de buurt is, vrij lang totdat de juiste speler op de juiste positie komt. Naarmate het seizoen vordert oogt Nehuén Pérez steeds rustiger aan de bal en speelt hij met aanzienlijk meer vertrouwen.

Waar zijn passing in het begin van het seizoen een verbeterpunt was, is het nu juist een van de grootste kwaliteiten van Nehuén Pérez geworden.

De rol van Nehuén Pérez in de buitenspelval

FC Famalicão hanteert de buitenspelval, en doet dit regelmatig erg goed. Zo zet Nehuén Pérez anderhalve keer per wedstrijd zijn tegenstander buitenspel*. Er zijn echter ook een aantal situaties waarin een van de verdedigers van Famalicão te laat uitstapt, waardoor het buitenspel opgeheven wordt en er in onderstaand geval een kans ontstaat voor (in dit geval) Sporting CP.

*In deze situaties wordt er gekeken naar wie er voor zorgt dat de tegenstander buitenspel staat. Voor Patrick William is dit bijvoorbeeld één keer per wedstrijd.

Nehuén Pérez stapt pas uit nadat de pass al is verstuurd en heft daardoor het buitenspel op.

Zoals er al werd gezegd gaat dit vaak wel goed. In onderstaand geval ziet Nehuén Pérez rechts van hem Yannick Bolasie lopen, en houden Nehuén Pérez en Patrick William elkaar nauwlettend in de gaten zodat ze op één lijn blijven staan. Doordat ze beiden goed gepositioneerd staan en Yannick Bolasie al aan zagen komen staat de aanvaller buitenspel en heeft Famalicão de bal weer veroverd.

Yannick Bolasie staat buitenspel na een goede actie van Pérez en Patrick William.

Rollen Patrick William en Nehuén Pérez

Patrick William en Nehuén Pérez vormden in de eerste paar maanden een goed centraal duo, en vooral de wisselwerking tussen de twee is interessant om te benoemen. Zo moet Patrick William telkens het kopduel aangaan met de tegenstanders, en moet Nehuén Pérez voor rugdekking zorgen. Veel Portugese ploegen spelen met een 4-4-2 formatie, en in veel van deze gevallen spelen deze ploegen met een aanspeelpunt en een snelle spits.

Patrick William en Nehuén Pérez verschillen niet zo heel erg qua type speler, maar Patrick William is net iets beter in luchtduels en Nehuén Pérez is iets sneller. Ze vullen elkaar goed aan en vormen op deze manier een prima duo.

De laatste aantal wedstrijden speelde Patrick William echter vooral als rechtsback, en vormde Nehuén Pérez een centraal duo met Roderick Miranda of Riccieli.

Verdedigende kwaliteiten van Nehuén Pérez

Zoals er al eerder werd benoemd hanteert de ploeg van João Pedro Sousa een vrij hoge verdedigende linie, waardoor er veel ruimte is in de rug van de verdediging. Dit wordt soms opgelost met de eerder benoemde buitenspelval, maar meestal lost Nehuén Pérez dit op door goed te anticiperen op de situaties en met de voeten richting de goal te verdedigen. Hiermee wordt bedoeld dat hij zich, wanneer er een dieptepass komt, niet meer hoeft om te draaien en meteen kan sprinten waardoor hij niet meteen een achterstand oploopt ten opzichte van de aanvaller.

Nehuén Pérez staat met zijn voeten richting de goal en kijkt naar de bal.

Zijn snelheid is echter ook een kwaliteit van Nehuén Pérez. De Argentijn is een vrij snelle verdediger, en is meer dan capabel om met veel ruimte in zijn rug te spelen. Daarnaast scant hij zijn omgeving regelmatig en ziet hij spelers die een loopactie maken goed aankomen waardoor hij vrijwel nooit verrast wordt en vaak het gevaar al onschadelijk maakt voordat de pass überhaupt is gegeven.

De sterkste kwaliteit van Nehuén Pérez is echter het verdedigen in een 1-tegen-1 situatie. Hij werd dit seizoen in elf wedstrijden pas vier keer gepasseerd en is dus vrijwel onverslaanbaar in de 1-tegen-1 situatie. Ook hier komt het anticiperen weer terug. Nehuén Pérez kijkt goed naar de bal en in de eerste afbeelding is er al te zien dat de Argentijn al gezien heeft dat Bolasie naar binnen gaat trekken. In de tweede foto is er te zien dat Nehuén zijn tackle perfect timet en dat de bal wordt veroverd. Hierna volgt er een counter en scoort Famalicão de belangrijke 1-2 tegen Sporting CP.

Er is echter ook één ding waarin Nehuén Pérez zich nog in moet verbeteren wil hij een basisplek kunnen veroveren bij een Europese subtopper. Bij voorzetten van de zijkant blijft Nehuén Pérez vaak statisch op een positie staan, terwijl er niet in de gaten wordt gehouden waar zijn directe tegenstander staat. In dit voorbeeld trekt Bolasie zich terug, maar ziet Pérez dat niet. In dit geval levert het geen gevaar op, maar er zijn nog enkele momenten waar Nehuén beter op zijn tegenstander moet letten.

Nehuén Pérez werkt de bal weg bij de eerste paal.

Bij welk soort team zou Nehuén Pérez het beste passen?

Na dit seizoen zal Nehuén Pérez waarschijnlijk terugkeren bij Atlético Madrid, aangezien hij maar voor één seizoen gehuurd is. In mijn ogen passen de kwaliteiten van Nehuén Pérez echter niet bij de ploeg van Diego Simeone, en is het niet ondenkbaar dat hij zal vertrekken naar een Europese subtopper.

In mijn ogen past Nehuén Pérez perfect bij een club die op balbezit speelt, fel op de bal is bij balverlies en een hoge defensieve lijn hanteert. Indien hij in Portugal wil blijven, zou het goed kunnen dat SL Benfica aan hem denkt indien Rúben Dias vertrekt. Rúben Dias heeft echter recent zijn contract verlengd waardoor een transfer naar Portugal voor Pérez ondenkbaar lijkt. Er zijn echter nog meer clubs met een speelstijl die bij hem past, en die het geld hebben om hem te kopen.

Potentie Nehuén Pérez

Ik vind Nehuén Pérez nu al een van de beste verdedigers van de Liga NOS, en ik denk dat het een goed idee zou zijn voor hem om naar een Europese subtopper te vertrekken na dit seizoen. Ik denk dat hij, afhankelijk van welke keuze hij maakt, ook daar zal gaan slagen en dat hij binnen een aantal jaar een van de betere (lees: top 10) verdedigers zal zijn van de wereld. Daarnaast zal hij in 2020 basisspeler worden van het Argentijnse nationale elftal.

Up the Bantams!

Door Kay van Geijn

Bradford City, begin deze eeuw nog actief in de Premier League, vertoont tegenwoordig zijn kunsten in de League Two. Hoe kan een club zo snel afzakken? Hebben de ‘Bantams’ nog reden tot juichen gehad en hoe verloopt het huidige seizoen?

Dieptepunt

Op 11 mei 1985 sloeg het noodlot toe in het prachtige Valley Parade. Bradford City was al zeker van de titel toen Lincoln City op bezoek kwam. De 11706 aanwezigen kregen geen spektakelstuk voorgeschoteld, het stond dan ook lang 0-0. Op de livebeelden van de wedstrijd is rond de 40e minuut al een op het eerste gezicht onschuldige rook te zien op de ‘Main stand’, die naar verluidt ontstaan is door een toeschouwer die zijn sigaret heeft gedumpt. Snel en verraderlijk verspreidde het vuur zich over de hele tribune. De nooduitgangen waren gesloten dus de enige manier om jezelf in veiligheid te brengen was het betreden van het veld. Terwijl een hoop mensen vochten voor hun leven, zongen andere vrolijk door alsof er niks aan de hand was, dit leverde hele tegenstrijdige beelden op. Een hoop Bantams onderschatten het gevaar, of waren slecht ter been, voor 56 fans konden de hulpdiensten en de vele helpende supporters niks meer betekenen, zij stierven in de vuurzee. Er is een monument geopend ter nagedachtenis. 

 Premier League

‘The Chickens’, zoals de fans zichzelf met regelmaat noemen spelen niet al sinds jaar en dag in de League Two. Ze staan erom bekend dat ze heel erg door de divisies heen schommelen. Waar ze in het seizoen 2016-2017 bijvoorbeeld nog de finale van de play-offs haalden voor de Championship (2e niveau Engeland); waarin ze nipt verloren van Millwall (1-0), werd het jaar erna de Schotse succescoach en oud-speler Stuart McCall ontslagen wegens ‘tegenvallende resultaten’. Dit schoot bij veel fans in het verkeerde keelgat.

Stuart McCall

 Clubeigenaar Edin Rahic was door niemand binnen de club nog geliefd. Zijn slechte status had overigens ook te maken met vriendjespolitiek binnen de club en een slecht aankoopbeleid, dit samen zorgden ervoor dat iedereen hem achtte de club te verlaten. 4 december 2018 was het eindelijk zover, Rahic stapte op in overleg met de club, tot vreugde van de supporters. Toch gebeurde dit in de ogen van de fans te laat, waar de club twee seizoenen ervoor nog bijna promoveerde, was er nu een wonder nodig om degradatie af te wenden. Dit wonder kwam er niet, Bradford werd laatste en degradeerde direct. 

Dit was zeker niet de eerste keer dat Bradford zichzelf de das omdeed met het gevoerde beleid. Zo speelden ze in 1999-2000 voor de eerste keer in de clubgeschiedenis in de Premier League, het seizoen erna vlogen ze er weer zonder pardon uit. De hoofdreden was het aantrekken van te dure spelers, dit bracht Bradford City zodanig in de problemen dat de focus van seizoen 2000-2001 meer lag op de financiën van de club dan het voetbal. Deze bestuurlijke malaise bracht de Engelse club binnen acht jaar terug naar de League Two.

Cupfighters

In het jaar voetbaljaar 1910-1911 liet Bradford alvast een voorschot zien op wat ze iets meer dan honderd jaar later nog eens dunnetjes over zouden doen. Ze stuntten in FA Cup. In 1910-1911 versloegen ze achtereenvolgens New Brompton, Norwich City, Grimbsy Town, Burnley en Blackburn Rovers om het in finale op te nemen tegen Newcastle United. Destijds was er nog geen verlenging dus elk gelijkspel in een knock-outsysteem resulteerde in een replay. De eerste wedstrijd (gespeeld in het Crystal Palace stadion van toen) eindigde in 0-0. De replay werd gespeeld op Old Trafford, Bradford won deze wedstrijd met 1-0 en zodoende staat er een FA Cup in de prijzenkast.

In een recenter verleden gebeurde het onmogelijke, voor het eerst in meer dan vijftig jaar haalde een League Two ploeg de finale van de League Cup. Onder andere al Watford (1-2) en Wigan Atletic (0-0, 4-2 n.p) werden verslagen. Daarna volgde de legendarische thuiswedstrijd tegen een Arsenal op volle oorlogssterkte. Garry Thompson maakte er 1-0 van in het voordeel van de Bantams. Pas in de 88e minuut wist Thomas Vermaelen de stand gelijk te trekken. Hierna volgde een verlenging waarin Bradford vocht voor wat het waard was, met z’n allen achter de bal. Ze kregen grote kansen tegen maar ze weerden zich voldoende om de wedstrijd in evenwicht te houden na 120 minuten voetbal. Penalty’s besliste de wedstrijd in het voordeel van het bescheiden ploegje van trainer Phil Parkinson (3-2). 

Arsenal is uitgeschakeld

In de volgende ronde nam Bradford het wederom op tegen een team actief op het hoogste niveau van Engeland, namelijk Aston Villa. Thuis was Bradford -tegen alle verwachtingen in- de betere ploeg, daarom was de 3-1 zege ook zeker niet onverdiend. In de uitwedstrijd hadden ze de taak om de zege te verdedigen ten koste van alles. Met de nodige moeite hielden ze zich wederom knap staande, en ondanks de 2-1 nederlaag hadden ze betere papieren en zodoende stonden ze in de finale van de League Cup. Dit alles terwijl het in de competitie een stuk minder ging, want op het moment dat Bradford City het op Wembley mocht gaan opnemen tegen Swansea City, stonden ze slechts tiende in de competitie. Toenmalig voorzitter Julian Rhodes zei erover “ik heb op dit moment liever de League Cup dan promotie”. De finale ging 5-0 verloren maar de Bantams waren apetrots op hun ploeg en waren de hele wedstrijd te horen. Na 90 minuten overstemde de staande ovatie van Bradford fans het feestje van Swansea City. 

Toch was geen van bovengenoemde wedstrijden de meest memorabele wedstrijd van Bradford City. Ook niet een van de gewonnen derby’s tegen Leeds United of Huddersfield Town. 

Met trots kijken de supporters nog altijd terug op 24-1-2015. Chelsea was de tegenstander in de FA Cup. Bradford reisde met een bomvol uitvak (6000 man) af naar de club uit Londen. Vanaf de eerste tot de laatste minuut hoorde je de aanhang van Bradford door Stamford Bridge. Ook toen het na 38 minuten 2-0 achter stond door een goal van respectievelijk Gary Cahill en later Ramires. Iedereen had de Bantams al opgegeven, maar toen viel uit het niets de 2-1 van Jonathan Stead die uit de draai op doel schoot en zo Petr Čech passeerde. Er was weer hoop. Na 75 minuten deed Felipe Morais waar niemand zeven minuten voor rust nog rekening mee had gehouden, hij bracht de spanning volledig terug in de wedstrijd door 2-2 te maken. Andy Halliday maakte er in de 82e minuut 2-3 van en toen Mark Yeates ook nog de 2-4 maakte in de blessuretijd was iedereen door het dolle heen. Uit het uitvak kwam een orkaan van geluid en op het veld vloeide tranen. Het kleine Bradford had zojuist een van de beste teams in Europa uit de FA-Cup gegooid. 

Het uitvak zong het leeglopende stadion nog luidkeels toe met liedjes als “Can we play you every week” en “2-0 up, they fucked it up”. Trainer Phil Parkinson, die al ongekend geliefd was onder de fans werd ook toegezongen, met een kleine sneer naar José Mourinho: “Parkinson is the Special one”. 

Bradford viert feest

Seizoen 2019/2020

Buiten alle bekerstunts om wordt er ook nog in de competitie gevoetbald. Zoals eerder vermeld speelt Bradford sinds dit jaar weer in League Two. Na de degradatie sprak de club vrijwel meteen uit dat de ambitie is om zo snel mogelijk weer terug te keren in de League One. Ook al is de aanhang van Bradford hondstrouw, het is voor een club van dit kaliber nooit goed om lang te blijven hangen in de beruchte League Two. Deze competitie wordt gekenmerkt door vervallen lege stadions, waardeloze arbitrage en natuurlijk minder televisiegelden. Kortom, alle redenen om de pijlen te richten op promotie. Hiervoor ging de selectie op de schop. Een hele hoop spelers zijn vertrokken, en een hele hoop spelers zijn aangetrokken. Topaankoop James Vaughan kan nog niet bestempeld worden als flop, maar hij maakt zijn naam voorlopig nog niet waar. Hij heeft voorlopig meer gele kaarten dan goals. De spits heeft na zestien wedstrijden namelijk vijf goals gemaakt en zes gele kaarten gepakt. Om Vaughan, en een blik aan andere spelers aan te kunnen trekken, leende Bradford City Eoin Doyle uit aan competitiegenoot Swindon Town. Hij heeft er al zeventien gemaakt dit seizoen. Swindon Town is zelfs zo te spreken over Doyle dat hij daar ‘The Ginger Pelé’ wordt genoemd. Deze situatie is ook typerend voor Bradford, want er werd over de rossige gesproken als een hardwerkende voetballer die zwaar tekortkwam, terwijl Vaughan werd gebracht als de Messias. 

Bradford staat voorlopig zevende van de 24 teams in de competitie, met zes punten achterstand op de koploper Swindon Town. Wel hebben ze twee wedstrijden minder gespeeld. Het elftal speelt over het algemeen best aardig onder bekritiseerd trainer Gary Bowyer, het heeft een van de minst gepasseerde verdedigingen van de competitie en het heeft de juiste mentaliteit om te promoveren. Er kan weer omhoog gekeken worden. Up The Bantams. 

Vaughan met zijn karakteristieke doelpuntviering nadat hij scoorde tegen Gimsby Town

Bernio Verhagen: de Nederlandse Ali Dia die van continent naar continent trekt

Geschreven door Peter Zwemer

De slechtste speler van de Premier League aller tijden is Ali Dia. Hij wist zich bij Southampton naar binnen te werken door te doen alsof hij de neef van George Weah was. Na een invalbeurt bleek dat hij er niets van kon, en veertien dagen nadat hij een contract tekende, werd hij ontslagen. Zoiets zou tegenwoordig toch niet meer kunnen? Het internet zorgt er voor dat clubs in allerlei databases informatie over elke speler kunnen krijgen, en spelers worden gescout voor ze een contract krijgen. Bernio Jordan Enzo Verhagen bewijst het tegendeel. Een voetballer waar u waarschijnlijk nog nooit van gehoord heeft, wist zich op drie continenten bij professionele voetbalclubs naar binnen te praten zonder enige ervaring op een hoog niveau. Of als we hem moeten geloven op vier werelddelen, maar daar zit het probleem: wat waarheid en wat leugen is in de verhalen van Verhagen, is een groot raadsel.

Van amateur naar prof in een niet bestaand land

Verhagen tekent een contract bij FC Dinamo-Auto Tiraspol

Aan het begin van dit jaar was Bernio Verhagen nog een amateurvoetballer bij RKVV Den Dungen, zondag vierde klasse D. Hij speelde er volgens bestuurslid Marcel van Krieken vier à zeven wedstrijden, zelf beweert Bernio er zeker vijftien gespeeld te hebben. Hoeveel het er ook zijn, ervaring op professioneel niveau kan het niet genoemd worden. Naar eigen zeggen heeft hij die wel: Hij speelde in de jeugdopleiding van Willem II, is in 2017 op proef geweest bij de Deense profclub Næstved BK en nog wat niet nader genoemde clubs in Denemarken en Georgië. Bronnen bij beide clubs zeggen echter dat ze nog nooit van hem gehoord hebben, laat staan dat hij er gespeeld zou hebben. De KNVB daarentegen meldt dat hij in 2009 toch geregistreerd stond bij Willem II, zo schrijven de Deense kranten.

Maar goed, tot februari 2019 geen ervaring in het eerste elftal van een professionele voetbalclub voor Verhagen. Dan verschijnt hij ineens bij het Transnistrische FC Dinamo-Auto Tiraspol. Deze club komt uit het niet internationaal erkende Transnistrië, maar speelt wel in de Moldavische Divizia Națională. De belevenissen van Bernio aldaar zijn te beluisteren in deze podcast van VICE. Dit is uiteraard zijn kant van dit verhaal en of het hier de volledige waarheid betreft, blijft een vraag. Hij zegt er terecht te zijn gekomen via zijn zaakwaarnemer, die we later in dit verhaal nog tegenkomen. Een blik op de statistieken, overal online te vinden, zijn duidelijk: Nul wedstrijden, en nul keer bij de wedstrijdselectie. In de podcast vertelt hij dat hij wel een paar bekerwedstrijden speelde. Dit zou in theorie kunnen, want van de enige twee bekerwedstrijden die Dinamo-Auto speelde in de periode dat Verhagen er onder contract stond (8-0 en 0-3 overwinningen tegen amateurclub FC Maiak Chirsova) zijn geen wedstrijdstatistieken beschikbaar.

Niet fit genoeg?

Cape Town City sign Dutch winger Verhagen
Verhagen bij Cape Town City FC

Hij wil echter hogerop en gaat op proef bij een Chinese club, maar vanwege problemen met de opleidingsvergoeding die deze club aan een Belgische jeugdclub moet betalen (waar komt die ineens vandaan?) komt het niet tot een contract. Dinamo-Auto, waar hij onder contract staat, wil hem niet meer terug, en hij mag vertrekken. In juli duikt hij ineens bij het Zuid-Afrikaanse Cape Town City FC op, in een veel grotere competitie dan de Moldavische. Hij blijkt niet fit genoeg, maar heeft dan al een contract getekend. Een maand later is hij weer verdwenen, weer zonder te spelen. Verhagen meldt bij het Deense BT dat de clubs meer buitenlandse spelers had dan toegestaan, en dat hij zodoende nooit bij de wedstrijdselectie zat.

“Aap, neger en slaaf” in Chili

Verhagen bij Audax Italiano

Verhagen blijkt naar Chili te zijn vertrokken, de site Transfermarkt meldt zelfs een transfersom van honderdvijftigduizend euro. Best veel voor een speler die nog nooit een minuut speelde, hij moet toch wel een goede zaakwaarnemer hebben. Het blijkt Mo Sinouh, de broer van keeper Khalid Sinouh, zaakwaarnemer van de bekende Stellar Group. Hoewel dit bureau in het verleden wel vanwege dubieuze zaken in het nieuws is geweest, zouden zij zich toch nooit wagen aan het verkopen van een matige amateurvoetballer? Met onder andere Gareth Bale, Saúl Ñíguez en Jordan Pickford onder contract, zou zoiets de grote naam toch schade aanbrengen.

Nee, dat doen ze inderdaad niet. Verhagen gebruikt iemand die zich voordoet als Mo Sinouh en heeft zich zo bij verschillende clubs naar binnen gewerkt. Bij het Chileense Audax Italiano doet deze zaakwaarnemer alsof hij namens Ajaxdirecteur Mark (zoek de fout) Overmars de speler Ignacio Jeraldino wil kopen, en werkt zo als tegenprestatie Bernio Verhagen naar binnen. Zonder te spelen vertrekt Verhagen weer na een paar maanden, hij zou door zijn teamgenoten uitgescholden zijn voor “Aap, neger en slaaf.” Ook zou zijn salaris uit de kleedkamer gestolen zijn.

Hoeveel fouten kunt u uit deze brief halen?

Kidnapping en ontmaskering

Afbeeldingsresultaat voor viborg ff verhagen
Verhagen bij Viborg FF

Een vierde keer lijkt het spelletje van Verhagen te lukken: nadat hij in november uit Chili vertrekt, gaat hij met zijn Chileense vriendin naar Denemarken. Hier is hij volgens zijn Facebookprofiel geboren, en hij keert hier terug om bij zijn kind te kunnen zijn. Op ditzelfde profiel staat dat hij bij FC Kopenhagen speelt. Hij tekent bij Viborg FF, op het tweede niveau. De club meldt dat hij via de Stellar Group is binnengebracht, de bekende truc. Hij blijkt er weer helemaal niets van te kunnen en wordt ontslagen.

Verhagen is niet bang voor aandacht. Hij gooit zijn gefantaseerde CV op internet, maakt zijn eigen Wikipediapagina, bemoeit zich met berichten over hem op sociale media en staat zelfs media te woord. Als hij met een Chileense krant in gesprek is over de incidenten waardoor hij vertrok bij Audax Italiano, gaat het mis. Zijn vriendin die Spaans spreekt en daarom zijn tolk is, plaatst net voor het gesprek een noodkreet op sociale media. Ze zou gekidnapt en mishandeld worden door Bernio. De Chileense journalisten zien dit en vragen ernaar tijdens het gesprek, maar ze zegt dat het wel meevalt. De Deense politie vertrouwt het niet en grijpt in, de vriendin wordt bevrijd en een onderzoek wordt gestart. De Deense media beginnen zich ermee te bemoeien, en het verhaal van de oplichting door de neppe zaakwaarnemer komt boven.

Hoe dit verhaal afloopt? De truc van Verhagen lijkt bekend, dus hij zal waarschijnlijk niet zomaar meer aan een nieuwe club komen. Buiten voetbal om zal hij nog wel in het nieuws komen: Hij wordt door de politie onderzocht, en ook Mo Sinouh heeft nog een appeltje met hem te schillen. Het valselijk gebruiken van zijn naam en die van zijn bedrijf leverden hem reputatieschade op.

Het verhaal van FC Nordsjaelland

Door: @Futuro_footbal

Historie

De club is door een fusie van twee clubs uit Farum opgericht in 1991 onder de naam Farum Boldklub. De club moest door de fusie beginnen in de tweede groep van de Denmark Series, oftewel het vierde niveau van Denemarken. Direct na het eerste jaar promoveerde Farum BK naar de eerste groep van de Denmark Series. Vervolgens bleef de club zes jaar lang in de eerste groep hangen. Na het seizoen 1997 – 1998 promoveerde Farum BK naar de 2. Division (derde niveau) en werd zo voor het eerst in de historie een professionele voetbalclub. Het jaar erna promoveerde de club direct naar de 1. Division (tweede niveau). Vervolgens bleef Farum BK drie jaar hangen op het tweede niveau voordat het in 2002 tweede werd in de competitie en daarmee promotie naar de SAS Ligaen (Superligaen nu) afdwong. Het eerste seizoen was qua prestaties een enorm succes, de club eindigde als derde en dwong hiermee plaatsing voor de UEFA Cup af. Echter was dit enorme succes gefinancierd mede door de burgemeester van Farum; Peter Brixtofte. Hij werd verdacht van allerlei corruptiezaken, moest aftreden als voorzitter van Farum BK en de club ging bijna failliet. 

FC Nordsjaelland

De club moest financieel gered worden, dit werd gedaan door de AKP Holding. Dit was in handen van Allan Pedersen, een Deense zakenman. Hij wilde de naam veranderen om de club los te halen van het Brixtofte schandaal en veranderde de naam in FC Nordsjaelland. De club moest de trots worden voor de regio Nordsjaelland, de regio waarin het dorp Farum ligt. Vervolgens werd er ondanks de overname drie jaar lang gevochten tegen degradatie, wat gelukkig voor de club werd afgewend. De club had in die periode ook de nodige problemen. Het schandaal van Brixtofte werd herhaaldelijk naar boven gehaald, de club trok weinig toeschouwers en er werd gedacht aan de club te verhuizen. Deze verhuizing ging uiteindelijk niet door en de club bleef in Farum. 

De weg naar boven

FC Nordjsaelland zette de weg naar boven in aan de hand van jonge spelers. De club eindigde achtereenvolgens vijfde, negende en in het seizoen 2008-2009 achtste. In het seizoen 2009 – 2010 werd de eerste prijs ooit op het hoogste niveau gehaald. Mede door een hele gunstige loting werd de bekerfinale bereikt. In de bekerfinale was FC Midtjylland de tegenstander en werd met 2-0 aan de kant gezet. De bekerwinst en plaatsing voor Europees voetbal waren een mooie opsteker voor de club. In het seizoen 2010-2011 werd voor de tweede keer de beker gewonnen. Weer was FC Midtjylland de tegenstander en werd ditmaal met 3-2 verslagen. Naast de bekerwinst eindigde Nordsjaelland ook op een mooie zesde plaats in de Superligaen. 2011 – 2012 zou het tot nu toe mooiste jaar worden in de clubgeschiedenis van FC Nordsjaelland, de club werd kampioen van Denemarken en doorbrak hier mee de hegemonie van FC Kopenhagen, die club was al drie jaar op rij kampioen geworden. Het jaar na de titel mocht FCN toetreden tot de Champions League en eindige met 1 punt onderaan in een poule met Juventus, Chelsea en Shaktar Donetsk. In het seizoen 12-13, 13-14 en 14-15 gebeurde er weinig verrassends bij FCN en eindigde de club stabiel. In het seizoen kwam er verandering in eigenaar bij FCN, de club werd overgenomen door Tom Vernon (oud Manchester United scout) en een groep investeerders (Pathways Group).  

Tom Vernon bij FC Nordsjaelland

Tom Vernon is een bekende in de voetballerij, als voormalig scout van Manchester United en oprichter van de Right to Dream voetbalacademie in Ghana. Deze laatste academie is de laatste jaren ook een belangrijke factor binnen FC Nordsjaelland geworden. Right To Dream is een van de bekendste voetbalacademies in Afrika. De RTD academie is een internaat waar negentig studenten worden opgeleid tot profvoetballers, maar met een goede schoolopleiding. Dit is een project wat zeer veel geld kost en hiervoor moeten sponsoren gevonden worden, één hiervan is Manchester City. Manchester City heeft een deal gesloten, zodat de club macht heeft over de meest talentvolle spelers, deze macht gaat heel erg ver zoals te lezen is in dit NRC artikel: https://www.nrc.nl/nieuws/2018/11/09/ghanese-vrienden-verstrikt-in-tentakels-van-manchester-city-a2754636

FCN wordt ondanks de deal met City (die loopt tot 2020), die de rand raakt van mensenhandel, geroemd om zijn handelswijze richting mensen van Afrikaanse afkomst en het geven van kansen aan jeugdige spelers, zowel uit Ghana als uit Denemarken. Het draait bij het project van Vernon om twee dingen, de jeugdopleiding moet bij zowel FCN (is een van de betere in Denemarken) als bij RTD van een hoog niveau zijn en de kinderen moeten naast voetbal ook goed presteren op school.

Vanaf 2016 worden er spelers naar FCN gestuurd vanaf RTD, sommige maken indruk en sommige zakken door de mand. Ondertussen heeft FCN wel een speciaal team, waar de gemiddelde leeftijd vaak rond de 21 jaar ligt. Deze spelers zijn echter maar kort bij de club, ieder jaar worden de beste spelers weggekocht door andere clubs. Het huidige team gaat hier ook weer last van hebben, aantal spelers worden bijvoorbeeld door Nederlandse clubs al in de gaten gehouden, zoals Kudus, Damsgaard, Andersen, Christensen en het grootste talent Chukwuani(tevens beste vriend van kersverse Ajacied Rasmussen). 

FC Nordjsaelland 2019-2020

De verwachtingen in het seizoen 19/20 waren niet hoog. De zomer van 2019 was weer een zomer met veel verkopen van goede spelers. Skov Olsen (22 goals en vijf assists in Superligaen) was een van de grootste talenten in de Superligaen en ging voor €6 miljoen naar Bologna, Victor Nelsson (centrale verdediger en aanvoerder van Jong Denemarken) en rechtsback Karlo Bartolec werden voor €3,6 en €2,67 miljoen verkocht aan landskampioen Kopenhagen en als laatste werd ook nog eens linksback Mads Pedersen voor €800k verkocht aan Augsburg. Bijna de hele verdediging was weg en dat is dit seizoen te merken, de club heeft het verdedigend moeilijk. Regelmatig staan er buitenspelers of middenvelders in de verdediging. Dit is ook terug te zien in de stand, er zijn maar twe clubs met meer tegentreffers en na een redelijk goede start is er een behoorlijke val op de ranglijst te zien. Na acht speeldagen stond FCN nog vierde, maar na zestien speeldagen staat de club negende. 

Wat zijn dan de lichtpuntjes bij FCN?

De lichtpuntjes van FCN zijn de jongens die hierboven besproken zijn; Mohammed Kudus, Mikkel Damsgaard, Jacob Christensen, Magnus Kofoed Andersen en het meest jonge talent Tochi Chukwuani. Deze spelers geven ook direct aan wat er heel goed gaat, namelijk het opleiden van goede middenvelders. Alle vijf de spelers zijn middenvelders. Op dit moment de beste spelers zijn Mohammed Kudus en Mikkel Damsgaard, het grootste talent is de zestienjarige Tochi Chukwuani die langzaamaan aan het doorbreken is. Mede door deze talenten is het absoluut een zeer interessante club om te volgen, maar vooral ook een club die zeer interessant is voor Eredivisieclubs.

Het succesverhaal achter Red Bull Salzburg

Al lange tijd maakt energiedrankjesbedrijf Red Bull grote indruk door zijn vooruitstrevende beleid dat het toepast in het voetbal. RB Salzburg maakt al een aantal jaar furore in de Europa- en  Champions League door het mooie voetbal en het gebruik van enorm jonge getalenteerde voetballers en heeft in eigen competitie geen concurrentie te dulden, getuigen het feit dat ze de laatste twaalf jaar tien keer kampioen geworden zijn. Maar wat is nou het succesverhaal achter deze club?

Eerste ontmoeting

De eerste keer dat Red Bull Salzburg in Nederland echt in de schijnwerpers kwam te staan was op 20 februari 2014, ze kwamen op bezoek in de Arena tijdens de Europa League. Ajax wist al snel dat het niet de minste tegenstander op bezoek kreeg, in tegen deel. Na een kleine 35 minuten stond de einduitslag van 0-3 al op het scorebord na doelpunten van Sadio Mane en doelpuntenmachine Jonathan Soriano, en ook een week later in Oostenrijk zorgde deze twee voor de doelpunten in de voor Salzburg met 3-1 gewonnen wedstrijd. Na deze afslachting in de Europa League bleef toch de vraag hangen hoe een club met relatief weinig uitgaven toch van dat geweldige spel konden spelen. Voor dat antwoord gaan we terug naar 1993. 

De oprichting van RB Salzburg 

In dit jaar fuseren de clubs FC Rapid Salzburg en FC Hertha Salzburg en word het samen SV Austria Salzburg. De club speelt sinds 1989 onafgebroken in de hoogste afdeling van het Oostenrijkse voetbal en na een aantal naamsveranderingen in dit proces wordt in 2005 de club ondanks vele protesten overgenomen door energiedrankjes gigant Red Bull en krijgt dan de naam Red Bull Salzburg. Het bedrijf ziet de club als perfecte marketingmachine, fitte en jonge spelers die 90 minuten blijven gaan geeft het drankje een enorm goede uitstraling. Veel van de supporters vinden het verschrikkelijk en een deel ervan richt een nieuwe club op vernoemd naar het oude Austria Salzburg en die spelen vandaag de dag op het hoogste amateurniveau van Oostenrijk.   

Red Bull verklaarde dat het een club was zonder historie en zei zodoende dat het een nieuwe club was. In de begin jaren van Salzburg waren er wel een aantal successen zoals vier keer kampioen worden in de eerste 7 jaar met onder andere Huub Stevens, Cor Adriaanse en Ricardo Moniz als trainers. Maar het was voor de club moeilijk om grote namen aan te trekken gezien de relatief kleine naamsbekendheid. Maar toen Ralf Rangnick technisch directeur werd van Salzburg en Leipzig ging de club een compleet andere weg in. Hij veranderde de 2 clubs in een ware Pressing Machine en hij wilde ervoor zorgen dat elke speler zijn taak had en precies wist wat ze moesten doen. En de beste manier om dat te doen is het vanaf jongs af aan erin te krijgen, en zo begon Red Bull met het scouten over de hele wereld door middel van contacten leggen met voetbalclubs- en scholen over de hele wereld. Het doel van dit vroege opleiden is om teams te ontwikkelen en niet solisten zoals Rangnick het zelf zegt. Het scouten en aantrekken van jonge talenten was een grote stap voor Salzburg, maar de talenten moeten ook op een hoog niveau spelen zodat ze door kunnen breken. Zo kwam Red Bull in 2012 met het idee om een elftal te kopen voor hun jonge spelers. USK Anif, een amateurclub wordt gekocht en werkt zich met de jonge talenten van Salzburg rap richting het tweede niveau van Oostenrijk. Dit is een enorm knappe prestatie aangezien FC Liefering eigenlijk nooit met spelers ouder dan 21 speelt. FC Liefering heeft voor Salzburg al een aantal hele goede spelers opgeleid, onder andere Hwang, Laimer, Schlager, Caletta Car en Haidara begonnen allemaal bij het jeugdelftal van de Oostenrijkers.  

Tactisch 

Red Bull legt dus een enorm belang bij het scouten en opleiden van talenten en die verspreiden bij clubs over de hele wereld. Maar sinds Rangnick het voor het zeggen had is bij alle Red Bull clubs een bepaalde manier van spelen ontwikkeld. Het type spel wat Red Bull clubs spelen is allemaal gebaseerd op wat je moet doen als je de bal niet hebt, en dit is waarom Rangnick geen fan is van het Nederlandse voetbal geïnspireerd door Cruijff. Rangnick houdt niet van het idee dat het voetbal gaat om wat je moet doen als je de bal hebt, hij is ervan overtuigd dat je moet weten als je de bal niet hebt. Het doel van het spel is niet meer om te domineren met de bal en de wedstrijd te controleren, maar je moet de wedstrijd domineren door het goed positioneren van je elftal en het pressen als je de bal niet hebt.  

Het tactische idee achter het spel van Red Bull is het hoge tempo van achteruit met veel wisselingen van kanten. Van achteren moet in een normaal tempo achterin worden rond gespeeld met het doel de tegenstander uit te lokken, daarna is het de bedoeling met een verticale pass een enorme hoeveelheid tegenstanders uit te spelen om daarmee een overtal situatie te creëren. Deze tactiek wordt Raumfressen genoemd, door deze overtal situatie is er op andere plekken van het veld wel vrijheid te vinden maar dat risico hoort erbij en Rangnick is overtuigd dat die ruimtes niet bereikt kunnen worden.  

 De ploegen moeten heel erg flexibel zijn en zich heel goed aan kunnen passen aan hun tegenstanders. De ideeën van Rangnick komen voort uit de fascinatie voor Arrigo Sacchi, Sacchi was in 2 periodes coach van AC Milan en speelde daar met het idee om zone te dekken en te pressen op de tegenstander, het begin van het moderne voetbal kan je het ook wel noemen. 

Trainerschap 

Om deze tactiek met alle Red Bull clubs te kunnen spelen heeft Red Bull zijn eigen trainersschool, onder andere Marco Rose en Roger Schmidt komen uit deze school en dat zijn toch wel trainers die bekend staan om het tactisch sterk zijn. Met deze methode van trainers opleiden probeert Red Bull hun eigen identiteit en speelstijl te behouden. Maar elke speelstijl kent inherent daaraan ook een zwakte, met een speelstijl die enorm is gefocust op wanneer je niet aan de bal bent zorg je ervoor dat er minder focus is op wanneer je wel aan de bal bent, waardoor het positiespel slordig wordt. Door de focus op het spel van de bal te leggen zijn de Red Bull ploegen vaak heel goed als ze de underdog zijn en niet het spel hoeven te maken, maar wanneer ze de betere ploeg zijn en het spel moeten maken wordt het vaak minder. Spelers die geweldig zijn in de oplossing vinden als er geen ruimte is zijn een nachtmerrie voor de Red Bull Clubs, door de ruimte elders op het veld door pressie is het levensgevaarlijk als er een opening wordt gevonden, dus tegen Red Bull ploegen zijn dat eigenlijk de gevaarlijkste spelers altijd.   

Het is vrij duidelijk dat alles in de Red Bull Pyramide is afgesteld op elkaar, iedereen heeft dezelfde tactiek, alle talenten worden hetzelfde opgeleid en overal is het beleid hetzelfde. En dat is de kracht van Red Bull en in het bijzonder Salzburg, waar sterren als Erling Braut Haland, Hwang Hee-Chan en Sekou Koita de kar nu moeten zullen gaan trekken. 

Een reconstructie van Feyenoords vrije val

Zondagmiddag scoorde Nicolás Tagliafico na een kleine zeven minuten de tweede goal voor Ajax in de Klassieker. Enkele seconden later galmde het ‘tien tien tien’ door de Johan Cruijff Arena. Voor Het Legioen ging de gedachte direct uit naar die ene 24 oktober in 2010, waar PSV de stadionclub haar grootste nederlaag ooit toediende. Een afgang van dergelijke proporties werd het zwalkende Feyenoord uiteindelijk bespaard door de regerend landskampioen, maar dat de supporters daadwerkelijk vreesden voor zo’n uitslag is tekenend voor de huidige situatie op Zuid. Een reconstructie van hoe Feyenoord twee jaar na het kampioenschap van de hemel in de hel is beland.

Op 14 mei 2017 stond heel Rotterdam op zijn kop. Na achttien jaar kroonde Feyenoord zich weer tot de beste van Nederland. Dat deden de Rotterdammers met een ervaren ploeg, waarvan de gemiddelde leeftijd bijna 28 jaar was. Giovanni van Bronckhorst maakte in dat seizoen weinig gebruik van de nieuwe jeugdige aanwas; alleen Gustavo Hamer, Wessel Dammers, Emil Hansson en Mo El Hankouri kwamen tot een klein aantal speelminuten. Bij PSV en Ajax kenden meer spelers hun doorbraak in dit seizoen. Deze spelers acteerden in de voorgaande seizoenen met hun Jong-elftallen in de Jupiler League. Terwijl de talenten van PSV en Ajax zich in een razendsnel tempo ontwikkelden, speelden de talenten van Jong Feyenoord minder regelmatig tegen minder weerstand. Toenmalig technisch directeur Martin van Geel koos er namelijk in de voorgaande jaren meerdere malen voor om niet toe te treden tot de voetbalpiramide.

Image result for Feyenoord coolsingel 2017

Het logische gevolg van deze keuze was dat steeds meer talenten de laatste stap naar de Kuip niet konden zetten. Ieder seizoen wordt het gemis van Jong Feyenoord in de Keuken Kampioen Divisie duidelijker. Bij PSV en Ajax ontwikkelden de afgelopen seizoenen de nodige talenten zich in een rap tempo door, waaronder Donyell Malen, Steven Bergwijn, Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt. Deze spelers gaan/hebben de twee topclubs tientallen miljoenen opleveren/opgeleverd. Kijkend naar de talenten van Feyenoord is het verschil schrijnend: bij Feyenoord zal vermoedelijk alleen Orkun Kökçü de club meer dan tien miljoen opleveren. Zelfs Feyenoords plek in de traditionele top drie komt in gevaar nu ook AZ duidelijk profiteert van de doorbraak van toptalenten. In het Maasgebouw wordt al jarenlang gehoopt op de doorbraak van aanvallende toptalenten als Myron Boadu en Calvin Stengs. Het ironische aan dit hele verhaal: de voormalige directie heeft deze hoop eigenhandig de nek omgedraaid door miljoenen te investeren in een megalomaan stadionproject, terwijl de jeugdopleiding en het eerste elftal al jarenlang schreeuwen om financiële injecties.

Na het kampioenschap waren deze financiële injecties wel mogelijk. Feyenoord kreeg zo’n zestig miljoen binnen door transferinkomsten en Champions League-deelname. Hiervan werd het grootste deel geïnvesteerd in nieuwe trainingscomplexen voor de jeugd en het eerste elftal. Die nieuwe trainingscomplexen zijn op de lange termijn een nuttige investering voor de club. Het overige deel van die zestig miljoen werd geherinvesteerd in nieuwe spelers voor het eerste elftal: Ridgeciano Haps, Jeremiah St. Juste, Steven Berghuis, Sofyan Amrabat en Jean-Paul Boëtius waren de nieuwkomers in de Kuip. Zij moesten het vertrek van Karsdorp, Kongolo en Elia opvangen. De overige sterkhouders van het kampioenschap bleven in bij Feyenoord. Jens Toornstra, Eric Botteghin, Jan-Arie van der Heijden en Tonny Vilhena tekenden allemaal verbeterde contracten aan de kantoortafel van Martin van Geel. Bovendien bleven topscorer Nicolai Jørgensen en Karim El Ahmadi de club trouw.

Achteraf pakten al deze contractverlengingen slecht uit. Toornstra, Botteghin, Van der Heijden en Vilhena bewezen in de seizoen erna allemaal dat ze boven zichzelf uitstegen in het kampioensjaar. Feyenoord bleef in al deze seizoenen krampachtig vasthouden aan dat ene goede seizoen, terwijl het de supporters al lang en breed duidelijk was dat deze spelers doorgeselecteerd hadden moeten worden. Het duidelijkste verschil tussen de vorm tijdens het kampioensjaar en de seizoenen erna is op te merken bij Jørgensen. De Deense spits was in zijn eerste seizoen bij de Rotterdammers goed voor 21 doelpunten en veertien assists in de competitie. In de twee daaropvolgende seizoenen was de Deen slechts goed voor zeventien doelpunten en vijf assists. Het tekent het verval van Jørgensen. Waar Feyenoord eind 2017 nog een bod van zeventien miljoen afwees op Jørgensen, is de spits nu niet veel meer waard dan vijf miljoen.

Martin van Geel gaf vorig jaar in een interview met VI aan dat hij vindt dat van de vijf aankopen er drie moeten slagen, een mag een twijfelgeval zijn en een mag er falen. Kijkend naar zijn transfers na het kampioenschap heeft Van Geel volgens zijn eigen maatstaven gefaald. Alleen Berghuis mag worden geschaard onder de geslaagde transfers. St. Juste blijft dankzij zijn blessureleed een twijfelgeval, hoewel hij de club wel een kleine tien miljoen opleverde. De waarde van Larsson en Haps is intussen tot het vriespunt gedaald, terwijl Amrabat en Boëtius de Kuip al snel de Kuip verlieten voor een gezamenlijk verlies.

Nadat Feyenoord in 2017/2018 eindigde op een vierde plek en  vorig seizoen rond de winterstop alweer duidelijk was dat Feyenoord een verloren seizoen speelde, kwamen de posities van Van Geel en Van Bronckhorst onder druk te staan. Van Geel had volgens de supporters gefaald door niet deel te nemen aan de voetbalpiramide en door de selectie niet goed genoeg te versterken na het kampioenschap. De kritiek op Van Bronckhorst ging verder dan de matige sportieve prestaties; speltechnisch ontwikkelde het elftal zich niet onder zijn leiding. Het dieptepunt werd bereikt toen Feyenoord thuis met 2-3 verloor van Willem II en de ploeg van Van Bronckhorst vrijwel geen enkele keer door het centrum aan voetballen kwam. Dit patroon was echter al langer zichtbaar onder ‘Gio’. De kampioenenmaker besloot daarom in januari 2019 zelf dat zijn tijd bij Feyenoord erop zat en gaf aan na dit seizoen te stoppen. Van Geel ging na die mededeling direct opzoek naar een vervanger en kwam uit bij Jaap Stam. Enkele weken na Stams aanstelling werd Van Geel ontslagen door Toon van Bodegom, de nieuwe president-commissaris van de RvC.

feyenoord-willem-ii-e1572444484743.png

Passmap van Feyenoords dieptepunt vorig seizoen tegen Willem II

Het ontslag van Van Geel betekende meteen al een 1-0 achterstand voor Stam voordat hij uberhaupt was begonnen aan zijn klus bij Feyenoord. Dat werd echter al snel een 2-0 achterstand nadat Jan de Jong in juli besloot op te stappen. De gehele directie die Stam had aangesteld, was al vertrokken voordat het seizoen nog moest beginnen. Het begin onder Stam was echter hoopgevend; de trainer gaf in de voorbereiding de nodige speeltijd aan talenten als Burger, Azarkan, Geertruida en Kökçü. Bovendien gaf de trainer aan met zijn spelersgroep pressievoetbal willen te spelen en – zo dus indirect – af te willen stappen van het terughoudende spel onder Van Bronckhorst. Waar dat pressievoetbal een sterkte moest worden van Stams elftal, werd het vooral een zwakte. De verdedigers die Stam opstelden konden simpelweg niet spelen met zoveel ruimte in de rug en dat werd in de voorbereiding en het begin van de competitie dan ook hard afgestraft. Onder andere in de wedstrijden tegen Angers, Southampton, Sparta en Utrecht werd dit hard afgestraft door de tegenstanders.

Stam gaat niet vrijuit in Feyenoord-crisis: 'Een kamikaze-elftal tegen Ajax'

Stam wilde na de slechte seizoenstart echter geen concessies doen aan zijn speelstijl. Hoewel Feyenoord in de periode erna ook goede wedstrijden afleverde tegen FC Porto, Ado Den Haag en FC Twente, werden de resultaten uiteindelijk niet veel beter onder Stam. Na elf competitieduels staat Feyenoord op een gênante twaalfde plaats in de competitie; het was voor Stam zelf reden genoeg om zijn biezen te pakken. Ironisch genoeg is Dick Advocaat zijn opvolger, de man die in eerste instantie al de beoogde opvolger was van Van Bronckhorst, maar na negatieve publiciteit vriendelijk bedankte voor een baan bij Feyenoord. Advocaat mag nu echter gaan puinruimen bij Feyenoord, iets wat hij in het verleden bewees goed te kunnen bij onder andere FC Utrecht en Sunderland.

Er resten nu veel vragen voor de supporters van Feyenoord: Welke trainer gaat er na Advocaat komen? Gaat Feyenoord-City er komen? Wie volgen respectievelijk Sjaak Troost en Mark Koevermans op als interim-TD en interim-AD? Wat zijn vervolgens de plannen van deze nieuwe directieleden? Hoe gaat Feyenoord de jeugdopleiding renoveren? Deze belangrijke vragen dienen binnen een afzienbare tijden beantwoord te worden door de huidige interim-bestuursleden en de RvC. Nu er een machtsvacuüm is ontstaan in het Maasgebouw, is de hoop op beleidsmatig goede beslissingen laag bij Het Legioen. Zoals zo vaak is hoop het enige wat hen nog drijft; vertrouwen is er namelijk al lang niet meer.

Hoe Famalicão aan de top kwam

Door: @andreytp5

Precies tien jaar geleden speelde het kleine FC Famalicão nog op het vijfde niveau van Portugal. Daarna ging het echter snel beter met de Famalicenses. In tien jaar werkten ze zich omhoog vanuit het vijfde niveau, naar het zijn van de trotse koploper van de Liga NOS. Maar hoe werd dat bereikt?

FC Famalicão is gevestigd in een stad die Vila Nova de Famalicão, dat ligt in het noordelijke district Braga. De club is opgericht op 21 augustus 1931, en werd opgericht door zes vrienden. Sinds het jaar 1952 spelen ze in het Estádio Muncipal 22 de Junho. Inclusief dit seizoen hebben ze zeven seizoenen gespeeld op het hoogste niveau, en er gaan ongetwijfeld nog heel wat seizoenen aangeplakt worden.

Beleid FC Famalicão

Als er wordt gekeken naar het beleid van FC Famalicão de laatste jaren, dan is er een grote ontwikkeling die benoemd moet worden. In juli 2018 kocht de Israeliër Idan Ofer, eigenaar van de Quantum Pacific Group, 51% aan aandelen van Famalicão voor een aantal miljoenen, met een optie voor een extra 34%. Sinds deze overname is FC Famalicão in twee jaar veranderd van een degradatiekandidaat in de Liga Pro naar een titelkandidaat in de Liga NOS.

Seizoen 2018/2019

Na de overname van Ofer werden er in de zomer van 2018 maar liefst zeventien spelers aangetrokken. Van die zeventien spelers kwamen er zes spelers over op huurbasis, terwijl de andere elf spelers transfervrij of voor een kleine vergoeding overkwamen. Tegenover het aantrekken van zeventien verschillende spelers, stonden ook de nodige vertrekkende spelers. Maar liefst 22 spelers mochten vertrekken. Van die 22 spelers vertrokken er zeven spelers op huurbasis. De rest stopte met voetballen, werd voor een kleine vergoeding verkocht of liep uit contract.

Kijkende naar het verschil in de basiself, dan is er te zien dat zeven van de elf spelers die het vaakst in de basis stonden nieuwe spelers waren. Er kan dus geconcludeerd worden dat er in het seizoen 2018/2019 een heuse opschoning van de selectie heeft plaatsgevonden.

Naast de grote verschillen in de selectie van de seizoenen 2017/2018 en 2018/2019, werd er ook een nieuwe trainer aangetrokken. Dit was alweer de vijfde trainer die aan het roer stond in twee jaar tijd. Sérgio Vieira nam het roer over van Vasco Seabra, die het zes maanden lang volhield.

Na net iets meer dan een half jaar aan het roer te staan, werd Sérgio Vieira alweer ontslagen. Idan Ofer wilde met FC Famalicão zo snel mogelijk naar het hoogste niveau, en nadat er drie speelrondes op rij punten werden verloren, had Ofer genoeg gezien en werd Sérgio Vieira ontslagen. Op dat moment stond FC Famalicão tweede in de Liga Pro, op elf punten achterstand op de leider FC Paços de Ferreira.

Voordat er gekeken wordt naar hoe de opvolger van Sérgio Vieira het deed, wordt er gekeken naar de transferwinter van FC Famalicão in het seizoen 2018/2019. Er werden vier nieuwe spelers aangetrokken in januari 2019. Luis Rocha kwam transfervrij over van Dinamo Minsk, en Damien Furtado, Benny Ashley-Seal en Victor Garcia kwamen op huurbasis over. Daar tegenover stond het vertrek van João Mendes, Willian Dias en Diogo Júnior, die geen uitzicht meer hadden op speelminuten.

Luis Rocha en Victor Garcia kregen meteen een basisplek en zo kwamen er weer twee nieuwe spelers bij in de basis. Wat er wel bij moet worden gezegd is dat de plekken op rechtsback en linker centrale verdediger werden ingevuld door meerdere spelers gedurende het seizoen. Een feit is wel dat, zoals ik al eerder zei, de selectie een make-over heeft gekregen gedurende het seizoen 2018/2019.

Zoals beloofd zal er nu worden gekeken naar wie de vervanger was van Sérgio Vieira, en hoe diegene het deed. Carlos Pinto werd op 19 maart 2019 aangetrokken als vervanger van Sérgio Vieira en deed het goed, met zeven overwinningen uit acht wedstrijden. Deze resultaten zorgden ervoor dat FC Famalicão voor het eerst in 25 jaar promoveerde naar de Liga NOS.

Seizoen 2019/2020

Ondanks de goede prestaties moest Carlos Pinto vertrekken. Pinto had niet de benodigde licenties om trainer te kunnen zijn op het hoogste niveau van Portugal. Dit betekende dat er weer een vervanger moest komen, en die kwam er in de naam van João Pedro Sousa. Sousa is zeker geen onbekende in de voetbalwereld. Jarenlang stond hij aan de zijde van de Marco Silva, die onder andere bij Sporting CP, Olympiakos, Watford en Everton aan het roer heeft gestaan.

Waar er in de transferzomer van het seizoen 2018/2019 nog zeventien spelers werden gehaald, waren dat er in het seizoen 2019/2020 negentien. Daarnaast werden er nog een aantal spelers gehaald voor de onder 23 van FC Famalicão (Matheus Clemente, Cláudio Silva en Tiago Dias).

Naast de eigenaar Idan Ofer is er nog iemand die veel invloed heeft gehad op het succes van FC Famalicão. Jorge Mendes is inmiddels een van de meest invloedrijke personen rondom de voetbalwereld, en heeft ook zijn intrede gedaan bij FC Famalicão. Zo werd Pedro Gonçalves transfervrij overgenomen van Wolves en werd Roderick Miranda door Wolves verhuurd aan FC Famalicão. Daarnaast kwamen Álex Centelles en Uroš Račić op huurbasis over van Valencia CF. Ook werd Guga overgenomen van SL Benfica, en werd Diogo Gonçalves gehuurd van datzelfde SL Benfica.

Onlangs vergrootte de Quantum Pacific Group haar aandelenbezit in FC Famalicão naar 85%. Buiten de aandelen in Famalicão heeft Quantum Pacific Group ook een derde van de aandelen in Atlético Madrid. Het verhuren van Nehuén Pérez en Nicolás Schiappacasse aan FC Famalicão is daardoor niet zo gek. Daarnaast werd de negentienjarige Gustavo Assunção transfervrij overgenomen.

Tegenover de negentien aanwinsten deze zomer stond het vertrek van 28 verschillende spelers. Vrijwel alle spelers waren aan het einde van hun contract of keerden terug bij de club waarvan ze gehuurd werden. Ook in 2019/2020 vond er dus een make-over plaats van de selectie. In totaal bleven alleen Rafael Defendi, Walterson Silva en Anderson Silva over van de selectie die voor het eerst in 25 jaar promoveerde naar de Liga NOS.

Als de selectie van 2017/2018 wordt vergeleken met de selectie van nu, dan is er te zien dat alleen supersub Anderson Silva is overgebleven. De Braziliaanse spits kwam in juli 2017 over van het Braziliaanse Guarani FC.

Speelstijl FC Famalicão onder João Pedro Sousa

In het kort zal de speelstijl van FC Famalicão worden uitgelicht. João Pedro Sousa hanteert elke competitiewedstrijd dezelfde formatie, en speelt nagenoeg elke wedstrijd met dezelfde elf spelers. Alleen de linksbackpositie en de positie rechts op het middenveld werden in een enkele wedstrijd door een andere speler dan Centelles en Guga ingevuld.

FC Famalicão is dit seizoen vrij afhankelijk van de individuele kwaliteiten van Fábio Martins en Rúben Lameiras. Beide spelers zijn vleugelspelers en komen veelvuldig naar binnen om met hun sterkere voet een kans te creëren. Dit seizoen was Fábio Martins al betrokken bij zeven goals, terwijl Rúben Lameiras betrokken was bij vier goals.

Daarnaast zijn alle spelers van FC Famalicão zeer comfortabel aan de bal en hebben ze nodige kwaliteiten aan de bal. Alle drie de middenvelders (Gustavo Assunção, Guga en Pedro Gonçalves) zijn in staat om een mannetje te passeren, maar ook om snel om te schakelen zowel van aanval naar verdediging als verdediging naar aanval.

Doordat er in Portugal veel teams met twee spitsen spelen, wordt er door FC Famalicão veelvuldig via de backs opgebouwd. Dit is noodzakelijk, aangezien de twee spitsen van de opponent de passlijnen naar het middenveld afschermen. In dat geval zou Gustavo Assunção eigenlijk tussen de twee verdedigers in moeten zakken om met drie man de opbouw te verzorgen, maar dat doet de negentienjarige Braziliaan amper.

Beide backs van Famalicão zijn goed aan de bal, maar Centelles steekt er bovenuit. Per 90 minuten zorgt hij voor 1.7 key passes, en hij maakte indruk tegen Sporting CP met zijn dribbels, wat ook de 1-1 inleidde.

Zowel Patrick William als Nehuén Pérez zijn vrij snel, waardoor ze vrij hoog kunnen spelen. Daarnaast zijn beide verdedigers sterk in de 1-op-1 duels.

Het team is bereid om hard voor elkaar te werken, en raken niet in paniek wanneer ze op achterstand komen. Wanneer FC Famalicão op achterstand staat, kunnen ze nog altijd rekenen op de Braziliaanse Anderson Silva. De 21-jarige spits zorgde in zes invalbeurten voor vier goals en maakte veel indruk.

Conclusie

Zonder de Israëlische Idan Ofer en de superzaakwaarnemer Jorge Mendes was dit natuurlijk nooit gebeurd, maar de invloed van de spelers, de huidige trainer en de vorige trainers mag niet onderschat worden. Op papier hebben een aantal Portugese teams een kwalitatief betere selectie, maar toch staat FC Famalicão op dit moment op de eerste plek. Mocht FC Famalicão een goed resultaat halen bij FC Porto, dan hebben de Famalicenses zich bewezen op het allerhoogste niveau, en zijn ze misschien wel dé favoriet om de titel dit seizoen te pakken.

The fairytale continues.

WK onder 17: Ones to Watch

In dit stuk zal @RoyWolterx zijn Ones to Watch elftal van het WK onder 17 delen. Hier zijn een aantal regels aan verbonden. Er wordt maar één speler per land gebruikt, en er wordt geen speler van Nederland gebruikt. Daarnaast worden er van minstens vijf confederaties minimaal één speler gebruikt. De formatie bevat één keeper, drie verdedigers, vier middenvelders en drie aanvallers.

Per speler zal er eerst een profiel volgen, en daarna een korte toelichting!

Doelman: Daniël Jinadu (West Ham United, Nigeria)

Naam: Daniël Oluwagbolade Jinadu

Nationale ploeg: Nigeria onder 17

Geboortedatum: 21-06-2002

Club: West Ham United onder 18

Sterke been: Rechts

Contract: 30-06-2020

Toelichting

De Nigeriaanse bond heeft zich in aanloop naar dit WK flink georiënteerd in Europa voor spelers met een dubbele nationaliteit die voor Nigeria uit kunnen komen. Namen als Akande (voormalig Engels jeugdinternational) en Ebowei (Nederland/Engeland) lijken voor Nigeria te hebben gekozen, maar zijn er dit toernooi om uiteenlopende redenen niet bij. Toch hebben ze voor dit toernooi een versterking aan zich kunnen binden met de voormalig Engeland u15 en u16 doelman Jinadu en deze is er in Brazilië wel bij. Hij keept momenteel zijn wedstrijden voor West Ham United na zijn vertrek bij Chelsea in januari 2018 en doet het daar vooralsnog uitstekend. Hij is lang en atletisch met een goede trap in de voeten, vorig jaar namens Engeland u16 gaf hij zelfs nog één assist in de wedstrijd tegen Brazilië en wie weet krijgt hij dit toernooi weer alle ogen op zich gericht.

Centrale verdediger: Tanguy Nianzou Kouassi (PSG, Frankrijk)

Naam: Tanguy Nianzou Kouassi

Nationale ploeg: Frankrijk onder 17

Geboortedatum: 07-06-2002

Club: PSG onder 19

Sterke been: Rechts

Contract: n.v.t.

Toelichting

Deze zeventienjarige Fransman met Ivoriaanse roots is een imposante verschijning. Hij gaat inmiddels al over de 1.85m heen en is fysiek voor zijn leeftijd lastig te kloppen. Inmiddels al meer dan 30 jeugdinterlands voor Frankrijk achter de rug waar hij meer dan geregeld de aanvoerdersband om zijn arm had. Maar ook op clubniveau gaat het goed met de carrière van Kouassi. Hij zit regelmatig bij het eerste van PSG op de bank, en mocht zelfs al in de Champions League op de bank zitten bij de grootmacht van PSG. Dit WK gaat hij menig tegenstander een lastige wedstrijd bezorgen met zijn kwaliteiten aan de bal en zijn fysieke kracht. Zijn teamgenoten bij de Franse nationale ploeg onder 17 zijn op voorhand een van de sterkste ploegen aanwezig in Brazilië en zullen erop gebrand zijn hun prestatie op het EK te verbeteren.

Centrale verdediger: Lorenzo Pirola (Internazionale, Italië)

Naam: Lorenzo Pirola

Nationale ploeg: Italië onder 17

Geboortedatum: 20-02-2002

Club: Internazionale onder 19

Sterke been: Links

Contract: n.v.t.

Toelichting

De centrale verdediger van Internazionale onder 19 en het Italiaanse elftal u17, die al dicht tegen het eerste van Inter aanzit en geregeld mee mag trainen met de eerste ploeg. Hij zal met zijn teamgenoten proberen zich te revancheren voor de verloren EK finale eerder dit jaar tegen Oranje (4-2). Het hele toernooi blonk Italië uit met een solide verdediging waar Pirola een cruciaal aandeel in had. Dit WK mist Italië een van haar toptalenten met de veel scorende spits Esposito (Inter) en zal de blik gericht zijn op de vaak zo solide verdediging en daarmee op Lorenzo Pirola.

Linksback: George Bello (Atlanta United, USA)

Naam: George Oluwasseun Bello

Nationale ploeg: USA onder 17

Geboortedatum: 22-01-2002

Club: Atlanta United B

Sterke been: Links

Contract: 30-11-2019

Toelichting

George Bello is een van de meest getalenteerde linksbacks in Amerika momenteel, de zeventienjarige verdediger van Atlanta United maakte vorig jaar als zestienjarige zijn debuut voor Atlanta United en scoorde al in zijn tweede basisplaats. Hiermee werd hij de jongste doelpuntenmaker in de MLS namens zijn club. Momenteel speelt hij veelal in het tweede na een periode van blessureleed. Dit WK krijgt hij de kans de mensen weer te laten zien dat hij niet zonder reden met zestien jaar al geregeld minuten maakte.

Verdedigende middenvelder: Daniël Cabral (Flamengo, Brazilië)

Naam: Daniël Cabral de Oliveira

Nationale ploeg: Brazilië onder 17

Geboortedatum: 14-05-2002

Club: Flamengo onder 20

Sterke been: Rechts

Contract: 31-05-2021

Toelichting

Daniël Cabral is een van de drie afgevaardigden van Flamengo in deze selectie van Brazilië o17, en er zijn hoge verwachtingen rond het thuisland dit WK. De aanval herbergt veel kwaliteit en op met middenveld zal Cabral de verbindende factor moeten zijn om deze aanvallers op de juiste posities in stelling te brengen. Hij heeft de neiging zich uit te laten zakken en vanuit een iets diepere positie de bal rond te laten gaan. Doordat hij veelvuldig passt en gelijk doorbeweegt is hij lastig om af te jagen en dus onder druk te zetten.

Centrale middenvelder: Matias Palacios (San Lorenzo, Argentinië)

Naam: Matias Damián Palacios

Nationale ploeg: Argentinië onder 17

Geboortedatum: 10-05-2002

Club: San Lorenzo (eerste team)

Sterke been: Rechts

Contract: 30-06-2022

Toelichting

De bepalende pion op het Argentijnse middenveld dat zich kroonde tot Zuid-Amerikaans kampioen dit jaar. De kleine technicus brengt enorm veel rust in het spel, kan een mannetje passeren op het middenveld en met zijn lange passing verlegt hij het spel met hoge zuiverheid heel makkelijk naar de andere kant. Als de ruimte er is kan je erop vertrouwen dat Palacios de bal er zal neerleggen. Inmiddels heeft hij zijn debuut voor Argentinië onder 20 al gemaakt en zat hij begin dit seizoen al op de bank bij het eerste van San Lorenzo.

Aanvallende middenvelder: Jun Nishikawa (Toko Gakuen High School, Japan)

Naam: Jun Nishikawa

Nationale ploeg: Japan onder 17

Geboortedatum: 21-02-2002

Club: Toko Gakuen High School

Sterke been: Links

Contract: 31-12-2019 (vanaf 01-01-2020 Cerezo Osako)

Toelichting

Deze zeventienjarige Japanner is de creatieve spil van zijn team. Na een teleurstellend WK onder 20 eerder dit jaar krijgt hij nu een kans zich te laten zien tegen zijn leeftijdsgenoten. Nishikawa heeft inmiddels zijn profdebuut al gemaakt voor Cerezo Osako en de interesse van Barcelona gewekt. Echter kan hij door zijn jeugdige leeftijd deze overstap voorlopig nog niet maken. Dit WK zal Nishikawa de kans krijgen zich te laten zien en zijn overstap naar Europa af te dwingen. Nishikawa is sterk in de combinatie en met zijn linkerbeen kan hij afgemeten ballen spelen die een verdediging open trekken.

Aanvallende middenvelder: Efrain Álvarez (LA Galaxy, Mexico)

Naam: Efrain Álvarez

Nationale ploeg: Mexico onder 17

Geboortedatum: 19-06-2002

Club: LA Galaxy (eerste team)

Sterke been: Links

Contract: 31-12-2019

Toelichting

Deze in Los Angeles geboren Mexicaans jeugdinternational heeft op jeugdniveau zowel de VS als Mexico vertegenwoordigd en zal nu in Brazilië namens Mexico met rugnummer 18 gaan spelen. Inmiddels heeft hij al achttien wedstrijden in het eerste van LA Galaxy gespeeld en is hij recent door Ibrahimovic nog ‘met afstand het grootste talent in de MLS genoemd’, en dat is niet zonder reden. Álvarez staat al jaren te boek als wonderkind en speelt elk jaar spelers dol met zijn geweldige techniek en constante trap in zijn linkerbeen. Veel grote clubs volgen de ontwikkeling van Efrain Álvarez dan ook nauwlettend en het kan niet lang duren voor een stap naar Europa een serieuze optie gaat worden.

Rechtsbuiten: Gonzalo Tapia (Universidad Católica, Chili)

Naam: Gonzalo Andrés Tapia Dubournais

Nationale ploeg: Chili onder 17

Geboortedatum: 16-02-2002

Club: Universidad Católica onder 19

Sterke been: Rechts

Contract: n.v.t.

Toelichting

Deze Chileense buitenspeler was op het Zuid-Amerikaans kampioenschap onder 17 goed voor drie doelpunten vanaf de rechtsbuiten positie, en was een sterkhouder in het team dat op doelsaldo tweede werd achter Argentinië. Met zijn snelheid en fysiek is hij lastig af te stoppen als hij begint te dribbelen. Hij is niet bang om meerdere spelers en de doelman te omspelen als hij vertrokken is, en met zijn opportunistische manier van spelen is spektakel gegarandeerd.

Linksbuiten: Pedro ‘Pedri’ Gonzalez (UD Las Palmas, Spanje)

Naam: Pedro Lopez Gonzalez ‘Pedri’

Nationale ploeg: Spanje onder 17

Geboortedatum: 25-11-2002

Club: UD Las Palmas (volgend seizoen Barcelona B)

Sterke been: Rechts

Contract: 30-06-2020 (huur)

Toelichting

Het zestienjarige fenomeen dat de Segunda División bij storm neemt gaat met Spanje onder 17 op de prijzen jagen in Brazilië. Pedri is de op een na jongste speler in de selectie van Spanje en heeft zich na een goede start bij Las Palmas (drie goals en drie assists in de eerste 834 minuten) het team in gewerkt nadat hij afgelopen zomer er niet bij was op het EK. Dit WK kan hij de creatieve factor zijn die het Spaanse elftal naar hoger niveau stuwt. Hij heeft zijn transfer naar Barcelona voor komende zomer al binnen met een transfer die op kan lopen tot 25 miljoen euro.

Centrumspits: Johan Mina (CS Emelec, Ecuador)

Naam: Johan Andree Mina Mendozo

Nationale ploeg: Ecuador onder 17

Geboortedatum: 15-05-2002

Club: CS Emelec onder 20

Sterke been: Links

Contract: n.v.t.

Toelichting

Mina is de doelpuntenmaker van Ecuador onder 17. De spits, die met nummer 10 speelt, werd tevens topscorer van het Zuid-Amerikaans kampioenschap onder 17 begin dit jaar. Daarin scoorde hij zes doelpunten, hierbij gaf hij ook nog twee assists en droeg hij zijn team langs Chili (3-2 overwinning, drie goals), maar ook langs Argentinië (4-1 winst, 2 goals en 1 assist). Dit WK zal hij voor de doelpunten moeten gaan zorgen bij Ecuador, als ze ver willen komen dit toernooi. Voor hem zelf zal dit WK het ideale moment zijn om zijn transfer naar Europa af te dwingen.

Het volledige team in één afbeelding:

Sergiño Dest – Analyse

De achttienjarige Sergiño Dest komt de laatste tijd veelvuldig in het nieuws. Het gaat dan niet over zijn voetbalkwaliteiten, maar over een van de belangrijkste keuzes in zijn leven. Dit stuk zal echter niet over die keuze gaan, maar wel over waar het eigenlijk over hoort te gaan bij een profvoetballer, namelijk zijn voetbalkwaliteiten. Aan de hand van de wedstrijd tegen Sparta Rotterdam zal de speelstijl van Sergiño Dest geanalyseerd worden.

Biografie

Sergiño Gianni Dest werd geboren op 3 november 2000 in Almere. Op jonge leeftijd kwam hij terecht bij Almere City, waar hij bleef spelen tot 2012. Daarna vertrok de inmiddels elfjarige Dest naar de jeugdopleiding van Ajax. In de jeugdopleiding van Ajax speelde hij op vele posities. Hij speelde vaak als vleugelaanvaller, maar ook als rechtsback. Vanaf het laatste jaar bij de onder 19 van Ajax bleek toch dat Dest het meeste potentie had op de rechtsbackpositie.

Op 15 oktober 2018 maakte een zeventienjarige Dest zijn debuut in het betaalde voetbal. De snelle rechtsback maakte meteen veel indruk bij Jong Ajax, en minder dan een jaar later maakte Dest zijn debuut bij het eerste elftal van Ajax. Inmiddels is Dest achttien jaar oud, en heeft hij dit seizoen al veertien wedstrijden gespeeld voor Ajax.

Speelstijl Sergiño Dest

Voordat er gekeken wordt naar de speelstijl van Sergiño Dest, zal er eerst in het kort worden gekeken naar de speelstijl van Ajax. Hetgene dat voor Dest relevant is, is dat David Neres en Hakim Ziyech de rechtsbuitenpositie met elkaar afwisselden. Beide spelers stonden veelvuldig aan de zijlijn geplakt, om van daaruit naar binnen te komen.

Op papier speelde Sparta Rotterdam een formatie met twee spitsen, één ’10’, twee centrale middenvelders en één controleur. Daarnaast speelde ook Sparta met een viermansverdediging. Echter bleek in de realiteit al snel dat Sparta alleen met Halil Dervişoğlu in de spits speelde. In de werkelijkheid was het dus een 433, met Brian Smeets op nummer tien.

De directe tegenstander van Sergiño Dest houdt er van om naar binnen te komen en van afstand te schieten. Waar hij niet van houdt, is het geven van een voorzet met zijn zwakkere linkerbeen. Sergiño Dest dekte tegen zijn directe tegenstander elke keer de binnenkant af, en kon acties buitenom compenseren met zijn snelheid (afbeelding 1). Dit betekende dat Sergiño Dest wachtte met het aangaan van het duel totdat zijn directe tegenstander een actie had gemaakt. Zijn snelheid is een sterk wapen, vooral wanneer de tegenstander een countermogelijkheid heeft. Tegen Sparta haalde Dest er tweemaal een gevaarlijke counter uit, dankzij zijn snelheid (afbeelding 2 t/m 5).

Als er wordt gekeken naar de defensieve positionering van Sergiño Dest, dan is er te zien dat de rechtsback zijn directe tegenstander volgde wanneer hij naar het centrum trok. Daarnaast hield Dest constant in de gaten waar Álvarez was, wanneer hij een keuze moest maken om in te stappen en verder door te dekken op de linksback van Sparta. Wanneer hij zag dat Álvarez achter hem stond, dekte Dest door. Hierbij speelt het kijkgedrag van Dest in de verdediging een cruciale rol.

Wanneer er gesproken wordt over de positionering in de opbouw van Sergiño Dest, dan zijn er een aantal verschillende situaties die plaatsvonden tegen Sparta.

De situatie die het vaakst voorkwam, was de situatie dat Sergiño Dest op de helft van Sparta te vinden was in de halfspaces. Wanneer dat gebeurde, nam Edson Álvarez meestal de plek over van Dest en vormde Ajax, met Álvarez, een driemansverdediging. In deze situatie was de buitenspeler (Neres of Ziyech) te vinden aan de zijlijn. In de meeste gevallen stonden Dest en de buitenspeler op één lijn. Sergiño Dest kijkt constant waar Álvarez en Neres of Ziyech zijn, om de invulling van de posities bij Ajax intact te houden.

De tweede situatie was dat Edson Álvarez opdook in de halfspaces, en dat Sergiño Dest achterin bleef en dus de driemansverdediging vormde met Joël Veltman en Daley Blind. Voor het in stand houden van een goede restverdediging is het voor Ajax ideaal dat er vier man achter de bal blijven om eventuele fouten in de opbouw te kunnen compenseren.

In de derde situatie is er te zien dat Ziyech zich centraal bevindt, en dat Sergiño Dest tegen de zijlijn geplakt staat. Daarnaast is er weer te zien dat Álvarez terugzakt om de restverdediging in orde te houden. Dit gebeurde echter, net zoals de tweede situatie, minder vaak dan dat Dest opdook in de halfspaces.

Er waren twee situaties tegen Sparta waar Joël Veltman inschoof en naar voren dribbelde met de bal. In beide situaties koos Sergiño Dest ervoor om achterwaarts te keren en ervoor te zorgen dat er weer minimaal vier man achter de bal bleven.

De vijfde en laatste situatie laat zien dat Sergiño Dest terugzakt, wanneer hij ziet dat Nicolás Tagliafico een hoge positie op het veld inneemt. Ook hier geldt weer hetzelfde principe bij Ajax: er moeten vier man achter de bal blijven.

Nu dat de positionering in de opbouw van Dest is geanalyseerd, wordt er gekeken naar zijn kwaliteiten aan de bal. De kleine rechtsback blijft altijd rustig wanneer hij wordt aangespeeld. Een voordeel hiervan is dat Sergiño Dest niet in paniek raakt en rustig de afspeelopties bekijkt, een nadeel hiervan is dat hij soms te nonchalant is in zijn acties en daardoor de bal kwijtraakt.

Een voorbeeld waarin hij het goed deed:

Naast dat hij rustig blijft aan de bal, is Dest ook nog eens bijzonder vaardig aan de bal. In het verleden heeft Sergiño Dest als vleugelspeler gefungeerd, wat zijn kwaliteiten aan de bal ten goede heeft gedaan. In acht wedstrijden in de Eredivisie dit seizoen, heeft hij al drie assists achter zijn naam staan. Daarnaast was hij belangrijk in de uitwedstrijd tegen PSV door een goede bal binnendoor te geven, waarna Tadic Quincy Promes bereikte en Ajax zo op een 0-1 voorsprong kwam.

De eerste assist tegen RKC was een typisch voorbeeld van de aanvallende kwaliteiten van Dest. De Amerikaanse Nederlander ging met een snelle schaarbeweging zijn opponent voorbij, gaf de bal voor en Tadic schoot de bal feilloos binnen. Van de zestien dribbels die Sergiño Dest dit seizoen inzette, waren er dertien succesvol.

Conclusie

Sergiño Dest heeft zich dit seizoen enorm verbeterd in verdedigend opzicht, en past perfect bij de speelstijl die Erik ten Hag met dit Ajax hanteert. Ik verwacht dat hij Noussair Mazraoui en Joël Veltman voor zal blijven in de pikorde, en dat hij de komende jaren de vaste rechtsback van Ajax gaat worden, maar ook van het Nederlandse of het Amerikaanse elftal.